این وبلاگ به پرشین بلاگ منتقل شد. دلیلشم همونیه که همتون میدونید

www.the-dreamer.persianblog.ir

"متاسفی؟ تاسف تو به چه درد من میخوره؟ همه چی تقصیر توئه. به خاطر تو من الان وسط ناکجاآباد گیر کرده ام و یه عده آدم خونخوار و عوضی قصد جونمو کرده اند."

سرش را به زیر میاندازد و به آرامی میگوید "همش هم تقصیر من نیست،من نمیدونستم..."

دهنم را باز میکنم که قبل از تمام کردن حرفش جوابش را بدهم، اما خودش ساکت میشود و پس از یک مکث کوتاه ادامه میدهد: "ببین، کاش میتونستم یه کاری برات بکنم...ولی دیگه از دست من کاری برنمیاد. الان فقط تو موندی و تو." و بعد صدایش در حد زمزمه ای پایین میاید، "اگر میتونستم تو زمان به عقب برگردم..."

او ساکت میشود و به زمین گل آلود زیر پایش چشم میدوزد؛ این بار خوب میدانم که این سکوت حالا حالاها شکسته نخواهد شد.

برای مدت زیادی  زیر نور رو به موت ستاره ها ،و روی زمینی که هر لحظه زیر باران گل آلودتر میشود، می ایستیم و خیره نگاه میکنیم... او به گلی که هرلحظه بیشتر در آن فرو میرود، و من به صورت خسته اش.

بالاخره تصمیم میگیرم سکوتم را بشکنم،

"من..."

اما قبل از این که من حرفم را بزنم صدای مهیبی از پشت سر سکوتمان را در هم میشکند. در کمال ناباوری و ترس به او خیره میشوم و با صدایی لرزان میپرسم: "چه اتفاقی داره میافته؟"

در حالی که شتابان به سمت من میدود فریاد میزند "پیدامون کردند...لعنتیها!"

قبل از این که دستش به من برسد صدای انفجار مانند دیگری، ولی اینبار نزدیکتر، از پشت سرمان میاید. آسمان تاریک شب با نور سفید شومی برای چند لحظه روشن میشود و من بدون اینکه بفهمم، خودم را روی زمین، درحالی که از ترس به زمین چنگ میزنم، میابم...

صدایش از دور انگار از دنیایی دیگر مرا صدا میزند: "پاشو!! چی کار میکنی؟ د لعنتی پاشو!"

صورتم را از گل و لای بیرون میکشم و به صورتش نگاه میکنم؛ از ماهی که بالای سرش میتابد هم رنگ پریده تر است.

او مرا از کتف میگیرد و بالا میکشد..."بدو!"

گیج و منگ، بین وحشت و ناامیدی میپرسم: "چی؟"

"بدو! گفتم بدو! تو تنها امید مایی"

"تو چی؟"

سرم فریاد میکشد: "بدو!"

چند قدم برمیدارم، میایستم و به پشت سرم نگاه میکنم،اینبار با بغض تکرار میکنم "تو چی؟"

"نگران من نباش."لبخندی کمرنگ میزند و ادامه میدهد،" هر اتفاقی بیافته ما با هم هستیم."

جوابش را با لبخندی میدهم، "میدونم"

درحالی که میدوم از پشت سر فریادش را میشنوم، "از  نیروهات استفاده کن... تو موفق میشی. من به تو ایمان دارم"

چشمهایم پر از اشک میشود، پشت سرم صداها بالا میگیرند. اما من توجهی نمیکنم. من فقط به پیروزی فکر میکنم... دستهایم را به آسمان بلند میکنم، نور ستاره ها همه به دست من میریزند و اسمان و ماه کور میشود... فریادی از ته دل میکشم، نور را به جلو پرتاب میکنم، نور چرخش کنان به جلو میشتابد و چند متر جلوتر، انگار که به مانعی نامرئی خورده باشد، بین زمین و هوا پخش میشود به رنگ سبز درمیاید. غریزه ام میگوید که مرگ و زندگی ام به رساندن خودم به آن نور سبز بستگی دارد. پس میدوم...

با تمام قدرت، بدون توجه به پشت سرم، و با ایمان میدوم؛

 برای زندگی ام...

از ته جان میدوم. 

به سان شما،

بی‌شمارها

 با تار عنکبوت

 نوشتند روی باد

کاین دولت خجسته‌ی جاوید زنده باد!

 -شفیعی کدکنی

خواب دیدم قیامت شده است. هرقومی را داخل چاله‏ای عظیم انداخته

و بر سرهر چاله نگهبانانی گرز به دست گمارده بودند الا چاله‏ی ایرانیان.

خود را به عبید زاکانی رساندم و پرسیدم: «عبید این چه حکایت است که بر ما اعتماد کرده نگهبان نگمارده‏اند؟»

 گفت: «می‌دانند که به خود چنان مشغول شویم که ندانیم در چاهیم یا چاله.»

 خواستم بپرسم: «اگر باشد در میان ما کسی که بداند و عزم بالا رفتن کند...»

 نپرسیده گفت: گر کسی از ما، فیلش یاد هندوستان کند

خود بهتر از هر نگهبانی لنگش کشیم و به تهِ چاله باز گردانیم

عبید زاکانی